Πρώτες Εντυπώσεις: Φθινόπωρο 2017 

Φθινόπωρο 2017


Black Clover

black-clover

Κάπου σε ξέρω… Ξεκινώντας αυτή τη λίστα, θεώρησα ότι ήταν αναγκαίο να αναφερθώ με απόλυτη ειλικρίνεια στο καινούριο shounen που ήρθε να αναστατώσει τις οθόνες μας. Γι’ αυτό το λόγο θα ήθελα να βγάλω από τη μέση το βασικό ζήτημα που φαίνεται να διχάζει την otaku κοινότητα από τη στιγμή που άρχισε η εν λόγω σειρά να ανεβαίνει σε δημοτικότητα αρχικά ως manga στο περιοδικό Shounen Jump μετά τη λήξη των “μεγάλων” ανταγωνιστών Bleach και Naruto. Το Black Clover δεν είναι κακό anime. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και απαραίτητα καλό.

Η παραγωγή από το studio Pierrot (Naruto, Bleach, Tokyo Ghoul) είναι όμορφη, το animation αρκετά καλό, και οι ηθοποιοί οι οποίοι δανείζουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες είναι εξίσου αξιόλογοι, ιδιαίτερα αν πάρουμε κατά νου ότι για αρκετούς από αυτούς το Black Clover είναι η πρώτη τους μεγάλη δουλειά. Μόνη εξαίρεση αποτελεί δυστυχώς η φωνή του πρωταγωνιστή μας (Horie Shun) ο οποίος έχει την τάση να κραυγάζει με τρόπο τέτοιο (και σε τέτοια συχνότητα) ώστε να νομίζετε ότι μάλλον είστε σε άμεσο κίνδυνο να πάθατε ρήξη τυμπάνου.

Το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Black Clover είναι η ιστορία του η οποία ακολουθεί τον νεαρό Asta, έναν ορφανό που είναι ο μόνος άνθρωπος χωρίς μαγικές ικανότητες σ’ έναν κόσμο που αποτελείται αποκλειστικά από μάγους και τον Yuno, έναν νεαρό μάγο που θεωρείται ιδιοφυΐα από πολύ νεαρή ηλικία. Προφανώς σε πολύ λίγο χρόνο μαθαίνουμε πως και ο Asta κρύβει μια μυστηριώδη δύναμη μέσα του και δεν είναι αδύναμος αλλά στ’ αλήθεια παντοδύναμος παρά την άποψη που είχε δημιουργηθεί γι’ αυτόν και τα δυο αγόρια ξεκινάνε το ταξίδι τους ως αντίπαλοι, αποφασίζοντας να γίνουν μια μέρα ο δυνατότερος μάγος στη χώρα, γνωστός ως Μάγος Βασιλιάς.

Λίγο Naruto, λίγο Fairy Tail, λίγο κάτι απ’ όλα… το ζήτημα είναι ότι τα έχουμε όλα ξαναδεί και παρά το ότι το Black Clover συνδυάζει δημοφιλή στοιχεία από πολλά shounen anime των περασμένων ετών, αποτυγχάνει στο να κάνει κάτι διαφορετικό μαζί τους…


Juuni Taisen

juuni

Όταν ο κινέζικος ζωδιακός συναντά ένα ανελέητο παιχνίδι επιβίωσης με υψηλά ρίσκα, γραμμένο από τον ιδιοφυή συγγραφέα NisiOisiN της σειράς Monogatari (Bakemonogatari, Nisemonogatari, Kizumonogatari) με τον Naoto Hosoda (Mirai Nikki) να ηγείται της παραγωγής, το αποτέλεσμα είναι ένα εκρηκτικό μείγμα δράσης και παράνοιας με καλογραμμένους χαρακτήρες στο οποίο κανένας μα κανένας δεν είναι ασφαλής.

Από την εντυπωσιακή καλλιτεχνική επιμέλεια και το ιδιόρρυθμο στυλ που κάνει τα περιγράμματα των χαρακτήρων να φαντάζουν σκιτσαρισμένα με μολύβι έως τη μουσική επένδυση του Go Shiina (God Eater, Tales of Zestiria) το Juuni Taisen έχει τα φόντα να εξελιχθεί σε μια εξαιρετική παραγωγή με ενδιαφέρουσα ιστορία. Τα anime που περιστρέφονται γύρω από παιχνίδια επιβίωσης, συνήθως έχουν δυστυχώς πρόβλημα στο συγκεκριμένο τομέα, καθώς η “ιστορία” τους αυτή καθεαυτή μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και οι χαρακτήρες τους δεν είναι αρκετά καλοστημένοι καθώς οι περισσότεροι νωρίτερα ή αργότερα θα πεθάνουν αν δεν είναι οι πρωταγωνιστές. Το Juuni Taisen το αντιμετωπίζει αυτό δίνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ολόκληρο το καστ των χαρακτήρων του αντί για μόνο έναν, με τρόπο που φέρνει στο μυαλό anime όπως το Bokurano που επικεντρώνονται σε κάποιους χαρακτήρες μόνο ανά επεισόδιο ώστε να τους δοθεί το κατάλληλο βάθος.

Το αν η σειρά θα συνεχίσει να ανταποκρίνεται στα υψηλά στανταρ που θέτει το πρώτο επεισόδιο μένει να το δούμε στη συνέχεια, αλλά προς το παρόν μπορούμε να πούμε ότι έκανε το λιγότερο εντυπωσιακή είσοδο στην αρχή της σεζόν.


Sengoku Night Blood

sgnb

Ως λάτρης της Ιαπωνικής ιστορίας της περιόδου Sengoku, όταν έμαθα ότι το εν λόγω anime θα συνδύαζε την φεουδαρχική Ιαπωνία με βρικόλακες και λυκανθρώπους ήμουν τουλάχιστον ενθουσιασμένη. Θέλω να πω, ποια κοπέλα δεν χαίρεται στη σκέψη πανέμορφων παραφυσικών αγοριών με μεγάλα σπαθιά που πολεμάνε για την καρδιά της πρωταγωνίστριας. Και εκεί βρίσκεται και το ζήτημα με τη συγκεκριμένη σειρά.

Είναι όμορφη, σίγουρα. Οι χαρακτήρες της έχουν ιδιαίτερο σχεδιασμό και η παλέτα των χρωμάτων που χρησιμοποιείται είναι τουλάχιστον ονειρική. Αλλά πέραν του καλλιτεχνικού τμήματος το πρώτο επεισόδιο δεν κάνει τίποτε άλλο αρκετά καλά. Είτε είναι η πρωταγωνίστρια η οποία είναι απλώς άνοστη ως πρόσωπο και χαρακτήρας, είτε η ιστορία που απλώς συμβαίνει χωρίς κάποια πρακτική εξήγηση… ή οτιδήποτε άλλο.

Μια ώρα μετά την θέαση του επεισοδίου είχα δυστυχώς ήδη ξεχάσει τα μισά πράγματα που θίχτηκαν κατά τη διάρκειά του και αυτό γιατί η πλοκή είναι εξίσου άνοστη με την πρωταγωνίστρια και τα ωραία, κατά τ’ άλλα, αγόρια είχαν λίγο έως καθόλου χαρακτηρισμό για το άτομό τους με ελάχιστα πράγματα να πουν ή να κάνουν. Δυστυχώς ακόμα και για τα δεδομένα ενός otome (είδος που διαθέτει χαρέμι αγοριών για την πρωταγωνίστρια) το Sengoku Night Blood είναι όμορφο, ευκολοχώνευτο αλλά κατά τ’ άλλα υποτυπώδες.


Shoujo Shuumatsu Ryokou, Girls’ Last Tour

shoujo

Δυο κοριτσάκια περιφέρονται σε μια παγωμένη ερημιά ενός μετα-αποκαλυπτικού τοπίου παλεύοντας για να επιβιώσουν. Θα περίμενε κανείς πως μια τέτοια ιστορία θα ήταν θλιβερή και στενάχωρη, κι όμως με κάποιον περίεργο τρόπο το Shoujo Shuumatsu καταφέρνει να είναι σχεδόν χαρούμενο με μια νότα αισιοδοξίας να χρωματίζει τις μικρές ζωές των ηρωίδων του, που λίγη διαφορά μπορούν να κάνουν στον κόσμο ως οι τελευταίοι επιζώντες του ανθρώπινου είδους.

Αυτό που κάνει αμέσως εντύπωση είναι πόσο γρήγορα καταφέρνει να σκιαγραφήσει το συγκεκριμένο anime τα δυο κορίτσια και τη σχέση μεταξύ τους, που αν και φιλική κάθε άλλο παρά ιδανική είναι, καθώς οι χαρακτήρες τους βρίσκονται αντίθετοι σε πολλά σημεία. Είναι επίσης προφανής ο χρόνος που έχουν περάσει η μια με την άλλη καθώς δρουν σαν αδερφές που ανέχονται – αναγκαστικά – η μία την άλλη. Δεν υπάρχει κανείς άλλος ζωντανός άλλωστε.

Το άλλο εντυπωσιακό είναι ο τρόπος που η ιστορία αμφιταλαντεύεται από τη μια στους πιο ελαφρούς τόνους της απλής καθημερινότητας και στην καταστροφή που έχει φέρει ο πόλεμος στην ανθρωπότητα και το πρώτο επεισόδιο ρέει από τη μια κατάσταση στην άλλη ακατάπαυστα με τα στεναχωρητικά κομμάτια του διάσπαρτα μέσα στην ιστορία δωσμένα είτε σε μορφή flashback είτε σαν αλληγορία στον τρόπο με τον οποίο δρουν οι κοπέλες.

Το μόνο ίσως μεγάλο αρνητικό στοιχείο είναι ο σχεδιασμός των χαρακτήρων ο οπίος δεν είναι για τον καθένα καθώς είναι υπερβολικά “moe”. Ξαφνιάζει όμως το γεγονός του πόσο καλά λειτουργεί αυτή η επιλογή στο animation της σειράς. Οι πρωταγωνίστριες είναι εκφραστικές και η γλώσσα του σώματός τους καθαρή σε όλες τις σκηνές, με την απαραίτητη δόση καρτουνίστικης χαριτωμενιάς που το στυλ αυτό επιβάλει.


Garo – Vanishing Line –

garo-vanishing-line

Ένα βαρβάτο throwback σε μια εποχή που τα anime για αγόρια είχαν ως πρωταγωνιστές άγριους μυώδεις τύπους που κυνηγούσαν γυναίκες δεξιά και αριστερά και μάχονταν με τέρατα. Το Garo – Vanishing Line – ξεχειλίζει από βαρβατίλα και υπερδιογκωμένο ανδρισμό και το στοιχείο του αυτό θα καθορίσει 100% το πόσο θα το αγαπήσει κανείς, από το πρώτο ήδη λεπτό της εισαγωγής του. Το anime πρόκειται για ακόμα μια ξεχωριστή ιστορία που ακολουθεί μια κοπελίτσα με το όνομα Sophie και έναν καινούριο Ιππότη Makai, τον Sword, στο ταξίδι του για να προσευχηθεί σε όσα περισσότερα στήθη μπορεί. να σφάξει τους εχθρούς του και να καταναλώσει όσο περισσότερες τηγανιτές πατάτες και μπριζόλες μπορεί… και στην πορεία ίσως να βρει και το El Dorado. Μάλλον…

Η παραγωγή του είναι άρτια και το studio MAPPA μας δίνει άλλο ένα εντυπωσιακό κομμάτι από πλευράς animation στην ίδια φλέβα με το Shingeki no Bahamut της προηγούμενης σεζόν με όμορφα σκηνοθετημένες και χορογραφημένες σκηνές δράσεις και ενδιαφέροντες χαρακτήρες από σχεδιαστικής άποψης. Το μόνο πραγματικά σημείο που χωλαίνει το πρώτο επεισόδιο στην οπτική του παρουσίαση είναι η σκηνή με το κυνηγητό με τη μοτοσυκλέτα προς το τέλος όπου το CGI βγάζει λίγο μάτι… αλλά είναι κάτι το οποίο είναι σχετικά εύκολα παραβλέψιμο. Η μουσική του ντύνει εξίσου εξαιρετικά τις σκηνές, ιδιαίτερα στα σημεία που υπάρχει ένταση, προσθέτοντας στην ατμόσφαιρα.

Είναι εν τέλη ένα σίγουρα διασκεδαστικό anime, αν λίγο χαλαρό όσον αφορά την πλοκή του, προτεινόμενο γι αυτούς που θέλουν να δουν καλή δράση σε ένα ελαφρώς πιο απλοϊκό σενάριο που θυμίζει σειρές προηγούμενων δεκαετιών.


Mahoutsukai no Yome, The Ancient Magus’ Bride

mahoutsukai

Το πρώτο πράγμα που μπορεί να πει κάποιος για το συγκεκριμένο anime είναι το το προλαμβάνει η φήμη του καθώς βασίζεται σε ένα ιδιαίτερα δημοφιλές manga με ιδιαίτερη πλοκή, ο συγγραφέας του οποίου συμμετέχει και στο anime με αποτέλεσμα μια πιστή μεταφορά του πρωτοτύπου. Για την ακρίβεια, το πρώτο επεισόδιο πηγαίνει πέραν του manga ρίχνοντας λίγο περισσότερο φως στα γεγονότα που οδήγησαν την πρωταγωνίστρια στο σημείο που την συναντούμε στο πρώτο κεφάλαιο, να πουλάει δηλαδή τον εαυτό της ως σκλάβα.

Και είναι πανέμορφο. Ακόμα και όταν το animation είναι απλοικό, κάθε σκηνή είναι υπέροχα καδραρισμένη και φωτισμένη, λειτουργώντας ως παράθυρο σε έναν μαγικό κόσμο που θυμίζει σκοτεινό κλασσικό ευρωπαϊκό παραμύθι, γεμάτο παράξενα πλάσματα και ξωτικά και όπου η μαγεία είναι τόσο τρομερή όσο και υπέροχη.

Το ίδιο δυνατοί είναι και οι χαρακτήρες, τόσο η πρωταγωνίστρια, Chise, η οποία προσπαθεί να βρει νόημα σε έναν κόσμο που δεν την θέλει και βρίσκει το σκοπό της στη ζωή που της προσφέρει ο Μάγος του τίτλου, όσο και ο Elias ο μάγος με την τραγόμορφη νεκροκεφαλή στη θέση του κεφαλιού του ο οποίος θέλει να μάθει τόσα για τους ανθρώπους όσα έχει να διδάξει στην Chise για την μαγεία.

Μετά την φανταστική εισαγωγή στο σύμπαν του, μένουμε να περιμένουμε τι έχει ακόμα να μας δείξει αυτή η σειρά. Προσωπικά δηλώνω μαγεμένη.


Konohana Kitan

Konohana-2-1

Slice of life anime με χαριτωμένα κοριτσάκια-yokai για το πως λειτουργεί ένα παραδοσιακό ξενοδοχείο onsen; Γιατί όχι;! Το Konohana Kitan είναι το anime το οποίο με νανούρισε καλύτερα από οτιδήποτε άλλο αυτήν την σεζόν, χωρίς αυτό να σημαίνει αναγκαστικά κάτι αρνητικό για το ίδιο. Η αίσθηση μιας γλυκιάς ηρεμίας πλανάται κατά όλη τη διάρκεια του επεισοδίου και θα γελάσετε σε πολλά σημεία με τη χαριτωμένη αλεπουδίτσα Yuzu που μετακομίζει στο ξενοδοχείο για να εργαστεί ξεκινώντας την ιστορία μας.

Φαίνεται πως το anime μάλλον θα ακολουθήσει επεισοδιακή δομή, με μικρότερα περιστατικά να λαμβάνουν χώρο σε κάθε επεισόδιο παρά κάποια ευρύτερη πλοκή. Δυστυχώς πέρα από τις χαριτωμένες σκηνές που μας δίνει η σειρά δεν είναι αρκετά σφιχτογραμμένη και δείχνει να έχει μια γενικότερη έλλειψη κατεύθυνσης οπότε δεν είναι από τις σειρές που θα περιμένει κάποιος διακαώς να συνεχιστεί. Ίσως όμως να είναι αρκετά καλή ως αυτό που είναι, ένα χαλαρό anime με απλοϊκή ιστορία και όμορφες εικόνες για να ηρεμεί κάποιος λιγάκι μια στο τόσο μαζί του.

Τουλάχιστον ο κόσμος του μοιάζει ήδη αρκετά γεμάτος, μένει μόνο να τον ανακαλύψουμε.


Kujira no Kora wa Sajou ni Utau, Children of the Whales

kujirano

Το πρώτο πράγμα που φέρνει στο νου το Children of the Whales είναι το Shinsekai Yori τόσο στην θεματική του, όσο στον τρόπο που την προσεγγίζει και το γενικότερο χτίσιμο του κόσμου του, οπότε το μόνο πράγμα που μπορώ να πω είναι πως αν σας άρεσε δεν υπάρχει περίπτωση να μην αγαπήσετε και αυτήν τη σειρά. Σε ένα από τα πιο αισθητικά όμορφα πρώτα επεισόδια αυτής της σεζόν θα γνωρίσουμε έναν κόσμο καλυμμένο εξολοκλήρου από άμμο στον οποίο περιπλανώνται οι 513 κάτοικοι της Mud Whale, ενός κινητού νησιού-πλοίου που πλέει πάνω από την έρημο και στο οποίο οι περισσότεροι μπορούν να χρησιμοποιήσουν μαγεία με κόστος τη μακροζωία τους. Θα τολμούσα να πω ότι το συγκεκριμένο anime αξίζει να το ερωτευτεί κανείς μόνο και μόνο από το πόσο όμορφο και ευχάριστο στα μάτια είναι αλλά και η ιστορία του δεν πάει πίσω.

Κάτι που πρέπει να σημειωθεί είναι πως στη συγκεκριμένη σειρά ο πρωταγωνιστής παίρνει επίσης και το λόγο του αφηγητή καθώς αναλαμβάνει το ρόλο του χρονικογράφου-ιστορικού. Οπότε υπάρχουν αρκετά σημεία όπου πολλά πράγματα για τον κόσμο εξηγούνται μέσω της αφήγησης και τους μονολόγους του Chakuro πιο πολύ από τη δράση στην οθόνη, και μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα αρεστό στοιχείο για πολλούς. Από την άλλη, τo μυστήριο που περιβάλλει την ιστορία είναι αρκετό για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή και ο ρυθμός που κρατάει ολόκληρο το επεισόδιο είναι πολύ καλός, αφήνοντας κάποιον να θέλει απλώς κι άλλο όταν φτάνει στο τέλος του.

Επίσης μπόνους για την χρήση ελληνικών όρων σε διάφορα σημεία στη σειρά, τουλάχιστον όχι εντελώς λανθασμένα;


Kino no Tabi: The Beautiful World

kino

Το συγκεκριμένο anime είναι το remake/ reboot της ομότιτλης πρωτότυπης σειράς που είδαμε πάνω από μια δεκαετία πίσω, το 2003, από το studio ACGT (Shin Hokuto no Ken, Giant Robo, Dies Irae). Αυτή τη φορά το project αναλαμβάνει το studio Lerche (Persona 4, Danganronpa, Ansatsu Kyoushitsu) με αποτέλεσμα μια εντελώς διαφορετική οπτική στο σύμπαν της Kino, που ταξιδεύει από τη μια παράξενη χώρα στην επόμενη παρέα με τον Ερμή, την αγαπημένη μοτοσυκλέτα της που έχει την ικανότητα της ομιλίας. Το μότο της συγκεκριμένης σειράς είναι το “Ο κόσμος δεν είναι όμορφος, κατά συνέπεια είναι όμορφος». Και αληθινό στο συγκεκριμένο ρητό η ατμόσφαιρά του βρίθει συμβολισμού και φιλοσοφικών ερωτημάτων ταυτόχρονα θυμίζοντας παραμύθι.

Το επεισόδιο λειτουργεί περισσότερο σαν μια αλληγορία, ολοκληρωμένη με το προσωπικό της επιμύθιο στο κλείσιμό της. Από την πρώτη κιόλας στιγμή που μας συστήνεται τo anime μαθαίνουμε τι πρόκειται να ακολουθήσει. Σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ίδιο το ταξίδι, κι έτσι χτίζεται η επεισοδιακή αφήγηση του Kino no Tabi, θυμίζοντας anime όπως το Mushishi με μικρές ιστορίες να διαδέχονται η μια την άλλη στο κέντρο της σκηνής, η καθεμιά με το δικό της μήνυμα και σημασία.

Το animation και η γενικότερη καλλιτεχνική διεύθυνση θα μπορούσαν να είναι σαφώς καλύτερα, αν και δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της ιστορίας. Τουλάχιστον τα χρώματα είναι όμορφα και δίνουν τις αντιθέσεις ανάμεσα στους “κόσμους” στους οποίους εισαγόμαστε με ενδιαφέρον τρόπο.


Houseki no Kuni, Land of the Lustrous

houseki

Το πρώτο επεισόδιο του Houseki no Kuni είναι δυστυχώς ελαφρώς απογοητευτικό, παρά την αρκετά ενδιαφέρουσα εφόρμηση του. Στο μέλλον μετά την καταστροφή του κόσμου όπως των γνωρίζουμε, τον πλανήτη κατοικούν άνθρωποι-κρύσταλλοι που διατηρούν τις ιδιότητες των πετρωμάτων από τα οποία προέρχονται και δεν έχουν γένος. Διώκονται ταυτόχρονα από μια φυλή εξωγήινων από το φεγγάρι που θέλει να τα πιάσει ώστε να τα μετατρέψει σε διακόσμηση και αυτό είναι λίγο πολύ ό,τι μαθαίνουμε κατά την διάρκεια των είκοσι λεπτών που μας δίνονται.

Οι χαρακτήρες είναι ομολογουμένως αρκετά εντάξει, και διαφέρουν αρκετά ο ένας από τον άλλο ώστε να τους μαθαίνουμε και να τους ξεχωρίζουμε καλύτερα, δίνοντας λίγο βάθος παραπάνω στον καθένα τους. Ταυτόχρονα όμως, η οπτική και ακουστική παρουσία της σειράς σαν σύνολο (πράγμα που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό το γεγονός ότι πρόκειται για ένα CG anime) τους πνίγει στη μετριότητά της και σε συνδυασμό με την έλλειψη πληροφοριών που δίνονται για τον κόσμο και τον ανταγωνισμό από τις υπόλοιπες σειρές που έχουμε δει μέχρι τώρα το anime αποτυγχάνει να προσελκύσει το ενδιαφέρον και στερείται ουσιαστικού αντίκτυπου.

Ίσως να γίνει καλύτερο στην πορεία, αλλά η πλοκή του φαίνεται αδύναμη εξ αρχής και δεν δίνεται κάποιος αρκετά καλός λόγος για να την συνεχίσει κανείς.

 

 

Advertisements